Jak zaczynałam drugi kierunek studiów - a robiłam to stosunkowo niedawno - unikałam rozmawiania na ten temat. Z kilku dość prostych powodów, które kilka dni temu podczas rozmowy ułożyłam sobie w głowie.
- Po pierwsze - jest to dość nietypowe połączenie - umówmy się, kto studiuje na trzecim roku typowo techniczny kierunek łączący ze sobą chyba wszystkie pośrednio-techniczne kierunki i zaczyna drugi ściśle określony jako "humanistyczny", gdzie zarówno o jednym jak i o drugim potrafi wypowiadać się z wielkim sercem, ale zakrawa to na zupełnie dwie różne bajki, dwa różne worki z różnymi, chociaż równie pozytywnymi emocjami.
- Po drugie - ludzie mnie przerażali:Wyobraźmy sobie klasę z liceum, najlepiej o profilu matematycznym, informatycznym lub biologiczno-chemicznym, czyli taką, która lektury na języku polskim uważa za swego rodzaju sól w oku. Jeżeli jakakolwiek osoba przebrnie przez cały kanon lektur szkolnych to kilka lat później umie określać je jedynie barwnym słowem "głupie" - po części wydaje mi się, że jest to spowodowane sposobem prowadzenia rozmowy o tych lekturach, a po części w jakimś stopniu niezrozumieniem. Na przykład, mam taki przedmiot jak literatura staropolska i oświecenia - cholernie trudny jak dla mnie bo język polski kiedyś był zupełnie inny i fakt, że muszę z niego wyciągnąć tyle co z książki dydaktycznej napisanej po dwutysięcznym roku jest nie lada zadaniem. No ale okej, niech będzie - czy to jest dla mnie głupie? Nie. To jest dla mnie trudne i naprawdę podziwiam tych, którzy się pasjonują tego typu działką polonistyczną. Wydaje mi się, że potrzeba na to sporo samozaparcia. Idąc dalej - jak kogoś już przypadkowo zapytam co sądzi o literaturze staropolskiej (przerażające pytania zadaje, wiem - zdarza mi się.) to z reguły spogląda na mnie jedynie nierozumiejącym wzrokiem i mówi: głupie.Mam ochotę zapytać - hej, głupie bo nie rozumiesz czy masz jakiś konkretniejszy argument?Do tego właśnie zmierzam. Ludzie na politechnice, właściwie to mogę bezczelnie powiedzieć: faceci na moim kierunku, którzy przez ostatnie dwa i pół roku harowali jak (uwaga to będzie rasistwowskie) murzyn na polu bawełny utarli sobie przekonanie, że na innych kierunkach jest łatwo, jest lepiej, jest życie towarzyskie. No, oczywiście - ale to nie znaczy, że nawet na kierunku najłatwiejszym z łatwiejszych nie ma nic do roboty. Szczególnie, gdy to jest twoja pasja. I jak już kiedyś zdarzyło mi się powiedzieć na terenie mojej macierzystej uczelni "w tym roku zaczęłam filologię polską" to spotykałam się z pełnym pogardy spojrzeniem, po którym słyszałam pytanie: d l a c z e g o? Tak jakby była to największa zdrada stanu. Tylko, że po pytaniu zadanym w taki sposób nie chciało mi się nawet zbierać myśli na to, żeby dać jakąkolwiek sensowną odpowiedź.
- Po trzecie - prawdziwe wytłumaczenie wymaga spojrzenia na mnie trochę w inny sposób - trzeba by przełamać mój wizerunek, jaki ludzie wokół wytworzyli w swojej głowie na mój temat. A mi ten wizerunek zwyczajnie odpowiada. Jest bezpieczny. Mogę żyć tak jak chce nie dopuszczając nikogo do swojego życia. I tym sposobem zaczęłam wymyślać odpowiedzi. Na pytanie "dlaczego?" zdarzało mi się odpowiadać..
- "Z nudów. Wiesz, lubię sobie odpocząć, a to taka forma zapewnienia rozrywki. To miłe jak na studiach traktują cię jak człowieka a nie jak mięso armatnie, wiesz?" - śmiech jako odpowiedź. Super, wystarczyło.
- "brakowało mi koleżanek" - to prawda, po części, ale nigdy nie poszłabym na drugi kierunek studiów po znajomości. Fakt, bycie w samym męskim towarzystwie trochę skrzywia spojrzenie i z miłą chęcią idę na zajęcia po to, aby posiedzieć w tak zwanym babińcu, ale serio.. czy taka odpowiedź jest wystarczająca?
- "Lubię czytać". To jest fenomen Jak taka odpowiedź może wystarczyć? Czy każdy, kto lubi czytać zaraz musi zaczynać jakiś kierunek studiów z tym związany? Tak płytka odpowiedź a zadowoliła takie gro ludzi.
Szczerze? W każdej z tych odpowiedzi jest trochę prawdy. Ale taka prawda najprawdziwsza jest trochę inna. I jak myślę o niej w zadumie to serce przepełnia mnie miłość do życia. Naprawdę.
Chociaż ostatnio zdałam sobie sprawę, że jest jeszcze jedna rzecz.
Ten kierunek studiów otworzył moje serce i umysł na różnorodność. Wiecie - lubię bardzo zajęcia na politechnice. Mają w sobie coś z tajemnicy, coś z problemu - idę na nie, dostaje coś w rękę i moim zadaniem jest znaleźć rozwiązanie, próbować tak długo aż mi się uda. Uwielbiam uczucie, które towarzyszy mi spełnieniu swojego zadania na tych zajęciach. Coś pięknego - wiele małych sukcesów towarzyszących każdego dnia. Ale zauważyłam jak łatwo stać się samotnym w takim towarzystwie. Ludzie nie rozmawiają. Ludzie traktują drugiego człowieka jak narzędzie do rozwiązywania problemów (serio!).
A filologia? To nie jest praktyczne. To nie zapewnia zatrudnienia czy nawet szczególnie potrzebnych umiejętności do tego zatrudnienia. Ale to, co jest pięknego w tym kierunku to ośmiogodzinne, wartościowe dyskusje z ludźmi, którzy mają większe doświadczenie życiowe niż ja.
Szkoda, że tego nikt nie umieszcza na ulotkach reklamujących kierunki studiów. Z pewnością nie czekałabym aż dwa lata, żeby go rozpocząć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz